Eldgos á FimmvörðuhálsiSandra Björg Stefánsdóttir

Í gær upplifði ég einn magnaðasta dag í lífi mínu hingað til. Við Gulla og Björg (ásamt um 5.000 öðrum íslendingum) gengum upp að eldgosinu á Fimmvörðuhálsi.
Eins og þeir sem hafa gengið Fimmvörðuháls vita þá var gangan sjálf ekkert sérstaklega erfið en það sem gerði þessa ferð pínulítið erfiðari en ella var að það var um 10° frost og um 15 m/s norðan átt, sem þýðir að vindurinn var í fangið á okkur alla leiðina upp.

En þegar við komum að gosinu var alveg logn og hiti... annað hvort það eða þá að við urðum fyrir svo miklum áhrifum af gosinu að við munum bara ekki eftir neinum leiðindum.

Þetta var bara alveg gjörsamlega ólýsanlegt! Það eru engin orð sem geta lýst því hvernir upplifun það var að standa og horfa á eldgosið og halda á vel heitum hraunmolum...

Þið verðið bara að skoða myndasíðuna til að reyna að ímynda ykkur hvernig þetta var, þó svo að myndirnar ná engan veginn að lýsa þessu nógu vel að mínu mati

Bless í bili
Sandra

Blúshátíð, Hólar og klifurSandra Björg Stefánsdóttir

Jæja nú er ég aldeilis endurnærð. Haldiði ekki að ég hafi eytt heilum tveimur dögum á Hólum í Hjaltadal ! Ég þarf nú ekkert að lýsa því fyrir ykkur sem þekkið mig hvað ég var spennt ég var fyrir því að komast heim að Hólum. Um var að ræða vinnuferð þar sem rætt var um formlegt samstarf milli Nýheima og Hóla. Við vorum fimm sem keyrðum frá Reykjavík til Hóla, Þorri, Guðmundur Ingi, Gummi Matís og Hjalti. Þótt ótrúlegt megi virðast þá var bara alveg ótrúlega skemmtilegt alla leiðina. Ég held að ég sé á réttum stað í lífinu, það er gaman að vinna með þessu fólki sem ég umgengst. Þeir eru  ekkert svo hræðilegir guttarnir á bæjarskrifstofunni  
En ég á engin orð til að lýsa því hvað það var gott að komast aftur að Hólum. Orkan sem maður fær... vellíðanin... minningarnar. Það kom mér líka merkilega á óvart hvað ég þekki enn margt fólk þarna. Sumt breytist aldrei. Fyrir utan það þá hitti ég Örninn minn og gat spjallað við hann og knúsað í heilt hádegishlé. Fleira fólk sem ég hitti (en átti alls ekki von á) voru t.d. Daði, Marta og Silli og litla krúsídúllan þeirra, Binni bjútí sem færði mér stórfréttir, Helgi, Sólon, Steini, Claudia.... fyrir utan alla kennarana og starfsmenn. Það er allt yndislegt við Hóla, hvert sem ég horfði og snéri mér þá blossuðu upp góðar og skemmtilegar minningar. Skúli tók okkur svo í staðarskoðun og auk þess að fara í hesthúsin og Verið sem var frábært, þá fórum við í Auðunnarstofu og Hóladómkirkju. Lyktin af Auðunnarstofu er einhver besta lykt sem ég veit um þó svo að það séu kannski ekki margir sammála mér. Ég elska líka kirkjuna, mér hefur alltaf liðið vel þar inni. Um leið og ég gekk inn í bygginguna þá fann ég hvernig allt sem hefur verið að hrjá mig síðustu vikur og mánuði gufaði einfaldlega upp. Allt þetta slæma liðaðist í burtu og eftir stóð ég með fullkominn innri frið. Húsið passaði mig, allir gömlu góðu andarnir héldu utan um mig. Ég var fullkomlega örugg.
Úfff ég er orðin allt of væmin og háfleyg en svona leið mér nú samt..!

En ef við snúum okkur nú að því allra merkilegasta sem hefur gerst í mínu lífi síðustu vikurnar (fyrir utan Hólaferðina) þá er það Norðurljósablús 2010 sem haldin var í byrjun mars. Við vorum fimm manna ofurlið sem sáum um skipulagninguna þetta árið og það sem við skemmtum okkur vel. Vissulega kom margt upp í aðdraganda hátíðarinnar sem reyndi á en hátíðin sjálf tókst svo vel og ég skemmti mér svo rosalega vel að ég fæ enn hálfgerða gæsahúð við tilhugsunina.

Laugardagurinn var sennilega sá skemmtilegasti og þá sérstaklega sá tími um hádegisbilið þegar við Gulla og Júlli settum um gítarasýninguna í Nýheimum. Við vorum svo óendanlega fyndin og skemmtileg að það munaði minnstu að við létum hreinlega lífið úr hlátri.
Það voru heilar 12 hljómsveitir á hátíðinni, bæði hornfirskar og annarstaðar frá. Það var sérstaklega ein hljómsveit sem kom mér á óvart og þar missti Sandy sig alveg gjörsamlega í gríppíu stælunum. Solla studdi mig líka af heilum hug og meira að segja Gulla og Júlli líka. Við vorum náttúrulega í meira lagi rugluð í toppstykkinu en við skemmtum okkur konunglega og það er það eina sem skiptir máli. Það sem meira er, þá voru allar hljómsveitirnar mjög ánægðar merð okkur og vildu helst af öllu fá að bóka sig strax á næstu hátíð  

Gestirnir mínir sem ég sinnti nánast ekki neitt voru líka ánægð, en þau voru mamma, Solla og Haffi. Mamma er reyndar að reyna að halda því fram að hún sé orðin of gömul fyrir svona stuttar djamm heimsóknir en ég held að það sé alger vitleysa.

Nú ef við snúum okkur að enn öðru þá er kominn KLIFURVEGGUR  á Höfn. Hann er staðsettur í íþróttahúsinu og ég er búin að prófa hann einu sinni ásamt Gullu og Björgu. Án þess að ég vilji aftur verða eitthvað óendanlega væmin þá er ekkert eins frábært og að príla. Þessi tilfinning þegar maður liggur eins og hrúgald á dýnunni og æðarnar í höndunum á manni ætla gjörsamlega að springa því blóðið pumpast svo.... Ómetanlegt

Jæja ég er greinilega svo ótrúlega hátt uppi eftir Blúshátíð, klifur og nú Hólaferð að það er ekkert að marka þetta bull í mér

Pís át
Sandy