HVANNADALSHNJÚKUR!!!Sandra Björg Stefánsdóttir

Já kæru vinir nú hef ég klifið hæsta tind Íslands.
Fyrir fjórum dögum síðan lögðu við Gulla af stað frá Höfn. Leiðin lág beint í Skaftafell city þar sem við fengum að gista í Sandaseli. Fljótlega bættust Ingibjörg, Rannveig og Asbjorn í hópinn.
Ég lét eins og smá krakki... spennan var þvílík og ég var með fiðrildi í maganum... en það var ekki vegna þess að við vorum að fara á Hnjúkinn. Nei það var vegna þess að það er svo æðislegt að koma í Skaftafell, orkan og minningarnar, ég hreinlega gat ekki hamið mig. Ekki versnaði það þegar ég heyrði í sjálfboðaliðum hinu megin við vegginn, af gömlum vana bankaði ég upp á til að heisla upp á liðið og kynna mig. Nema hveð þarna var þá kominn enginn annar en hann Roger!!! Oh hvað það er gaman að sumarið er að koma enn eina ferðina, ég get bara ekki beðið eftir því að fara um hverja helgi í Skaftafell city



En snúum okkur aftur að Hvannadlashnjúk. Við félagarnir lögðumst til hvílu um tíu leitið eftir að hann Örn pörn var búin að máta á okkur broddana og þess háttar, en ég held að ég geti fullyrt að fæst okkar hafi sofið að einhverju ráði þá nóttina. Upp var stigið kl. 4 stundvíslega og banana brauðin smurð og pakkað í bakpokana. Við tróðum okkur svo öll í kaggann hennar Ingibjargar og brunuðum að Sandfelli. Klukkan 5.30 var haldið af stað. Við vorum 17 talsins ásamt þrem leiðsögumönnum. Leifur, Stefán og Hansi hétu þeir.
Ég verð nú að viðurkenna að þó það séu aðeins þrír dagar síðan við héldum í þessa miklu göngu þá er ég eiginlega búin að gleyma hvað mér þótti þetta erfitt. Eða kannski fannst mér þetta bara ekkert erfitt... Kannski er þetta eins og þegar konur eignast börn, um leið og afkvæmið kemur í fangið á móðurinni þá gleymist allur sársaukinn... ég veit ekki... ég hef ekki eignast barn... ég hef ekki samanburðinn

Fyrsta stopp var í um 400 m hæð en þar var lækur svo þeir sem vildu gátu fyllt á vatnið sitt. Mér fannst við nú varla vera lögð af stað og var því nánast ekkert búin að drekka... amk ekki þannig að ég þurfti að fylla á. Sandfellið sjálft er um 700 m minnir mig og þar á eftir kom svolítil brekka... eða það hélt ég!!!  Þetta reyndist vera fyrsti hlutinn af brekkunni endalausu sem ég hafði heyrt margar hryllingssögur af. Sennilega gerði ég þar einu mistökin mín alla ferðina. Þarna gekk allur hópurinn saman en fólk var samt nokkurn veginn á sínum hraða. Þar sem að ég hélt að brekkan væri ekki svo löng og var viss um að við tækjum pásu þegar upp var komið þá gekk ég fremur rösklega og reyndi að halda í fremstu menn. En brekkan var ekki stutt og við tókum ekki pásu nærri strax. Það þýddi að Sandran varð frekar móð og dróst stöðugt aftur úr... Þegar við komum í 1150 m hæð var loks tekin pása og þá var ég komin í hóp þeirra allra síðustu. Alls ekki svo að skipja að ég hafi verið uppgefin og verið komin með nóg... nei nei nei... en ég hefði aldrei getað gengið restina af Hnjúknum á þennan hátt. Það var því mjög ánægjulegt að komast að því að þarna fórum við öll sömul í línu. Línurnar voru þrjár talsins og við Skaftafells hópurinn vorum öll saman hjá honum Hansa. Upp frá þessu réð Hansi hraðanum og því var gengið hægt en örugglega áfram og uppfrá því varð ég aldrei móð eða fékk þá tilfinningu að ég yrði að taka pásu.



Brekkan endalausa er sannarlega réttnefni því ég man ekki hversu margir kílómetrar hún er. En þegar við loksins komumst upp á gígbarminn (jafnsléttu) þá vorum við komin í 1830 m hæð. Það er kannski við hæfi að taka fram að alla leiðina gegnum við í glampandi sól og logni, þetta var bara draumi líkast! Við gengum í um 45 minútur á jafnsléttu þangað til að við komum að Hnjúknum sjálfum. Það kom mér verulega á óvart hvað hann var hár, á myndunum virðist hann alltaf bara pínu hóll sem tekur enga stund að klífa. Nei hann var mjöööög hár og snar brattur. Við fórum í brodda og bárum ísaxir þennan síðasta spöl.

Klukkan 14 stundvíslega stóðum við á toppnum! Reyndar var orðið alveg skýjað en mér var bara alveg nákvæmlega sama! Þetta er eiginlega alveg ótrúleg tilfinning, samt trúði ég því eiginlega alls ekki að ég hefði getað þetta.

Alla leiðina niður var skýjað og meira að segja töluverð snjókoma, enn og aftur þá var mér alveg nákvæmlega sama því blíðan á leiðinni upp var svo ótrúlega mikil. Það var þó eitt sem kom mér á óvart á niðurleiðinni. Það var að endalausa brekkan var alveg nákvæmlega jafn endalaust á leiðinni niður eins og á leiðinni upp....



Ég var komin niður kl. 18.40 og þar með lauk um 13 tíma göngu minni á topp Hvannadalshnjúks! Ingibjörg bauð okkur í grill þegar komið var aftur heim í Sandasel og ég viðurkenni vel að ég var ógurlega þreytt þegar við vorum búin að borða, þreytt en mjög ánægð. Við Gulla ákváðum að gista aðra nótt í Sandaseli því ég treysti mér engan veginn til að keyra heim um kl. 21.30. Samt var ég pínu hrædd um að ástandið yrði ekkert betra daginn eftir en það voru ástæðulaustar áhyggjur því við vorum alveg yfirgengilega hressar og sprækar eftir góðan svefn  Enn hafa harðsperrurnar ekki látið sjá sig og ég stórlega efast um að þær láti sjá sig héðan af... ég græt það alls ekki..!

Endilega kíkiði inn á myndasíðuna mína til að sjá fleiri myndir.

Nú liggur leið mín til Finnlands en þangað held ég aðfaranótt þriðjudags. Ég verð í eina viku á ráðstefnu í bæ sem heitir Joensuu og er við Rússnesku landamærin en í vikunni þar á eftir fer ég til pabba, Petru og ormanna minna. Ég hlakka alveg óendanlega mikið til að hitta þau og knúsa í klessu

Bless í bili Sandra

Sumarið er komið :)Sandra Björg Stefánsdóttir

Já ég er sum sé ekki staðið mig nægilega vel í þessu bloggi... Það er deginum ljósara.
Talsvert hefur á daga mína drifið síðan síðast. Hún mamma mín varð hvorki meira né minna en fimmtug þann 5. maí. Hún hélt stóra veislu í sal SEM hússins í tilefni af þessum áfanga. Frænkur, frændur, vinir og vandamenn mættu að sjálfsögðu og glöddumst með okkur fjölskyldunni. Hún Solla skvísa samdi stórskemmtilega vísu um hana mömmu sem við fluttum í veislunni. Ég þarf eiginlega að fá vísuna hjá henni og birta opinberlega, það hlógu margir... meira að segja fólk sem Solla hafði ekki mútað til að hlæja  Ég tók hátt í 200 myndir í veislunni sem þó eru ekki allar hæfar til birtingar, flestar er þó komnar inn á myndasíðuna mína.
Þessa helgi í Reykjavíkinni fór ég líka að príla með Erni í Björku og það var FRÁBÆRT. Ég var náttúrulega lélegri en allt og búin að gleyma nánast öllu nema hvernig á að gera áttu hnjút... hehe... en það var samt ótrúlega gaman að príla. Sérstaklega af því að strákarnir úr Klifurhúsinu voru búnir að taka í gegn allar leiðirnar og breyta og bæta. Erni var nú ekki alltaf alveg sama um hegðun mína og mig grunar að hann hafi verið pínu hræddur um að ég myndi valda honum varanlegum skaða en þetta slapp allt fyrir horn

Eftir þessa helgi í Reykjavíkinni skellti ég mér á ráðstefnu á Stykkishólmi. Fékk far með Jónasi Bónasi fram og til baka og skemmti mér bara mjög vel. Ráðstefnan var um Menningu og menningarferðaþjónustu og var ansi skrautleg á köflum. Stundum var ég ekki alveg með það á hreinu hvað ég væri að gera þarna en það má alveg vera gaman á ráðstefnum, amk stundum... hehe

Í firðinum fagra er sólin búin að skína undanfarna daga og sjást ummerki um það á bringu minni... er að verða búin með heila túpu af Aloa vera... enough said!!!

Ég fer svo aftur suður á föstudaginn því hún Silja Rut er að fara að útskrifast og svo ætlar hún Solla að halda frændsystkina partý fyrir Moritz afkomendurna. Gaman gaman gaman...

Nú svo er það bara Hnjúkurinn og Finnland... tíminn líður allt of hratt....

Jæja gott í bili
Sandy